Skip to content

Het geheim van Nietzsche

augustus 31, 2012

31 augustus 2012 – Op 25 augustus, 112 jaar geleden, eindigde het leven van de man die het denken over religie, kunst en leven verpletterend heeft veranderd: Friedrich Nietzsche. Zijn eenzaamheid, het kind in hem, zijn onhandige verliefdheden, zijn crypto-homoseksualiteit, zijn verloren vriendschap met de componist Wagner en zijn krankzinnigheid in de laatste tien jaar van zijn leven inspireerden mij tot een verhaal.

Veel van Nietzsches leven staat gedocumenteerd in zijn dagboeken en brieven. Maar over zijn erotische aanvechtingen heeft hij een sluier getrokken, zeker waar het zijn homoseksuele oriëntaties betrof. Op een dag verlaat hij heimelijk zijn vrienden in Rome en neemt de boot naar Sicilië. Daar zit een kolonie van homoseksuelen die als de oude Grieken en Romeinen in de volle natuur leven. Daar ontmoet hij de mooiste jongen van allemaal, de ‘Moor’.

‘Geen man, geen vrouw, meester & knecht, blanke & neger in een.’

De Moor lachte hem verstolen toe.  Zijn tors leek gehouwen uit  zwart Italiaans marmer. De zon gaf hem een gouden kleed dat de rondingen van zijn schouders, borst, heupen en billen extra deed uit komen.  Zijn ogen fonkelden als Sirius en Pollux aan de nachthemel. De vierkante kaaklijn, de Griekse neus en de dunne lippen verrieden zijn afkomst uit een Berbervolk dat van heersen wist. Maar zijn donkere huid en zijn kleine gestalte duidden ook op negerbloed. Als dieren moesten zijn voorouders door de zompige aarde van het regenwoud gekropen hebben, op zoek naar knollen of een maaltje termieten. Met die gedachten in zijn hoofd  zag Nietzsche de Moor op zich afkomen.  Hij voelde zijn hoofd vol licht stromen en zijn buik vol trillende lucht. Voor hem stond een perfect  niet door mensenhanden gemaakt kunstwerk: blanke en neger, meester en knecht in één. Nietzsche liet zijn blik langs de rondingen van het fotomodel glijden: de kleine gespierde billen, kuiten van beetgaar vlees, de buik die vanaf de borstkas als een zacht glooiende vallei breed eindigde in de heupkom en de borst met tepels die als de voelsprieten van de Macchiaslak vooruitstaken. De Moor glimlachte geluidloos. Nietzsche keek en de Moor liet zich bekijken. Als een kunstwerk dat niets wil. Eenzame autonomie.  Nietzsche raakte in verwarring van dit geheimzinnige wezen. Het was geen vrouw, maar ook geen man. Op het hoorntje van vlees na dan dat onderaan de heupkom onmiskenbaar tussen het krulhaar tevoorschijn kwam.

Het hele verhaal vind je in het boek ‘Prikkeldraad’, te krijg voor luttele 17,50 euro in de boekhandel, bij mij of via http://www.de-dochters-tekstredactie.com/HET%20BOEK.html

Zo wilde ik het zeggen, zo staat het geschreven.

De drie hoofdpersonen in mijn verhaal. Rechts Nietzsche, daarnaast zijn vriend Paul Rée en in de hondenkar Lou von Salomé. Beide mannen dongen naar haar hand, voor beide liep het niet goed af.

Advertenties

From → Uncategorized

2 reacties
  1. Mooi zoals je dat aspect met brutale doch stijlvolle voortvarendheid beschreven hebt. Graag meer van die verhalen

  2. Ik had verwacht enige verdieping van Nietszche`s meest enigmatische opmerking in ” also sprach Zarathustra , de oude vrouw die naar hem toekomt hem een zweep aanreikend terwijl zij zachtjes prevelt : Wenn du auf das weib hineingehst , vergiss dann nicht die Peitsche !!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: