Skip to content

Zingen is een feest

oktober 27, 2012

27 oktober 2012 – Vanavond viert mijn nichtje haar verjaardag. Nou ja, nichtje. Ze is 50 alweer en een halve kop groter dan ik. Twaalf jaar na mij geboren en opgevoed met fluor, onverzadigde vetten en veel biologisch geteelde groente. Maar ik heb nog meegemaakt dat de koffie en de suiker op de bon waren, mijn ouders hun potkacheltje op het Spinozaplantsoen met turf stookten in plaats van dure steenkolen. Een povere jeugd veroorzaakt minder groei. De rijke jaren zestig, toen de chips op de markt kwamen, hebben mijn groeiachterstand niet goed kunnen maken. In de lengte althans.

Nichtje dus. Ze is vandaag de Sara, maar eigenlijk heet ze P. Vanwege de mijlpaal is het geen gewoon verjaardagsfeestje – dat je met de hele familie met z’n allen in een kring zit en van je wijntje moet nippen en niet te gretig naar de Vocking moet tasten (want in zo’n kring ziet iedereen iedereen). Nee. Ze heeft er een project van gemaakt. Zes maanden geleden kwam de vooraankondiging hier binnen. Begin augustus meldde ze dat het een creatief muziekfeest ging worden met familieoptredens tussen de schuifdeuren. Alla, dat kan nog. Maar begin september meldde haar vaste vriend M., dat haar hartewens een muziekstudio was. En of we op giro 1234567 bij wijze van cadeau een bescheiden gift wilden doen. Kon ze een plofkap van kopen, of microfoontjes voor op je revers, wellicht een mengtafeltje voor het grotere werk. Ja, want nichtje P.  – daar ben ik apetrots op – is een begenadigd zangeres. Alleen blijft haar zangkunst maar tussen die rode bakstenen muren van haar huis op Zuilen hangen. De doorbraak hè, die blijft uit. Het applaus, de tranen, de bloemen, de toegift, juichende recensies. Verkommering van de blonde miskende muze op Zuilen dreigt. Maar daar hebben we als familie en vrienden nu wat aan gedaan. Morgen al kan ze met haar soundstudio eigen ceedeetjes opnemen, branden en verkopen via Marktplaats. Sic non transit gloria Petrae!

Ik mag vanavond ook een muzikaal moppie doen. Het wordt een liedje uit de jaren vijftig, toen mijn ouders turf op de pof kochten en de ouders van P. elkaar nog moesten ontmoeten en P. dus nog geboren moest worden. Maar begin jaren zestig kwam het ervan. En een ruime vijftien jaar later toen de generaties de vrijheid hadden ontdekt kwamen de breuken. Daarmee het ontstellende besef dat wat heel is in het oog van een kind niet heel hoeft te blijven, soms niet kán. Vanavond vieren we datgene wat gespaard is gebleven, met liedjes, met herinneringen. De mooie verhalen van vroeger zijn onze redding. En op onze beurt creëren wij voor onze kinderen opnieuw het verleden. Dat ze het maar door blijven vertellen als ze zelf 50 worden. Lief nichtje, prrrrroooooficiat!

 

Toen was geluk nog heel gewoon.

 

Advertenties

From → Uncategorized

2 reacties
  1. Douwe permalink

    Hoi Werend, Eerst zingen, dan drinken en denken aan alles wat voorbij gaat. En dan weer opnieuw gebeurt. Proost!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: