Skip to content

Kelder blank

oktober 14, 2013

14 oktober 2013  – Van de week wateroverlast gehad. Ik zat tv te kijken, het ging over smeltende ijskappen. In die weidse witte druipende vlakte zag ik een ijsberenjong op een afdrijvende schots. Het beestje stak zijn snuit omhoog of het de windrichting aan het peilen was. Maar ik vergiste me, er ontsnapte een klagend geloei uit de kleine muil. Ondertussen zag je het lekkende smeltwater zich tussen de keien en de ooit eeuwige sneeuw een weg zoeken naar open zee.

Maar of de tragische schoonheid van de pool me aan het gek maken was het gedrup en gelispel van water was ineens heel dichtbij. Te dichtbij. Ik voelde mijn wangen aangloeien van schrik en ongeloof tegelijk.  Het had de hele ochtend geregend en niet zo’n beetje ook. Er drong zich een uiterst ongemakkelijke waarheid aan mij op: de kelder stond blank.

Ik liet het beertje maar aanploeteren, sprong op uit mijn stoel en rende naar het vooronder van het huis. Mijn oren hadden me niet bedrogen, ik zag wat ik zag: een watervlakte met drijvende stukken timmerbalken en -panelen, tientallen verfblikken, duizenden vrolijke legoblokjes en tientallen Mepal borden en kopjes voor op de camping. De zak met de tent was nog niet losgekomen van de vloer en lag er lui als een eiland  bij. Eraan vastgeklauwd zat een muizelijkje. Ik voelde eraan. Het was koud. Of het een actuele drenkeling was, dan wel een oud overschotje, we zullen het niet weten.

In het schemerlicht zag ik de herkomst van het water. Onder de kelderdeur door die buiten van binnen scheidt saste het naar binnen. Ik rende naar de blubbersloot achter waar ik een dompelpomp had liggen.  Met slang en al sleurde ik het apparaat door het huis naar de kelder. Mevrouw G. riep nog: je maakt het tapijt vies. Maar ik wist: ik heb een hoger belang.

Ik sloot de boel aan, op risico van een electrische schok (en dan nog een kelderlijk erbij), maar de zegen was met mij.  Weldadig ronkte het motortje van de pomp en uit de slang op straat vloeide een gestaag stroompje . Er kwam rust over mij. In die rust bedacht ik waarom heb ik al die spullen hier eigenlijk liggen. We doen er al jaren niks meer mee. Al dat timmerhout, de verf, die Lego, de tent: deze kelder is één groot weeshuis van voornemens, want geen tijd, geen geld, geen zin.

De ruimte onder het huis is weer droog. Grote dochter L. is gekomen. Het woord Orde staat in haar hart gekerfd. Ze heeft drie hoeken in de kelder gemaakt: 1. Gooi weg, 2.. Nog bruikbaar, 3. Marktplaats. De lente is gekomen. Al spreken vallend blad en zwiepende regens heel andere taal.

Advertenties

From → Uncategorized

One Comment
  1. Je wist het misschien nog niet, maar de kelder symboliseert het onderbewustzijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: