Skip to content

Spuitje

maart 10, 2014

 

10 maart 2014 –  Al maanden zitten we te hopen dat de Heer van de Poezenhemel ons katertje komt halen. Tikkel – want zo heet hij – kwam achttien jaar geleden ter wereld. Samen met zijn zusje Flamoesje kwam hij in ons gezin. Amper drie maanden later dolven we een grafje voor haar. Een pizzabrommertje had haar vol geraakt, met fatale afloop. We ontstaken twee kaarsen, besprenkelden het lijkje met Lourdeswater, en lieten haar drie spades diep zakken. Ik sprak een in memoriam: zoals ze geleefd heeft is ze gestorven, een avonturierster die voor de duvel niet bang was en al slalommend door het drukke verkeer op haar prooi (een muis, een vogel, een vlinder?) af ging.

Maar Tikkel toonde zich toen al geen jager. Zijn risico-arme leven heeft hem heel wat jaren geschonken, tot op vandaag toe. Zijn liefste plekje is op de bank, op zijn vaste lap. Jonge vogels uit nestjes trekken, hij doet er niet aan. Het kan nog sterker. Op een ochtend zag ik in de keuken een merel bezig kattenbrokjes te pikken uit Tikkels bakje. Hij stond erbij en keek ernaar. Wat een joris-goedbloed!

Op een zomeravond twee jaar terug vonden we hem voor dood op zijn lap liggen. Een injectie met prednison en gemalen astronautenvlees maakten hem weer springlevend. ‘Dit doen we niet nog een keer,’ sprak dokter B. gezagvol. ‘In wezen is-ie op.’

Maar dat heeft toch nog vier kilo lang moeten duren. De weegschaal geeft nu 891 gram aan. Ik moet vrezen dat de dierenpolitie mij in de boeien slaat als ze Tikkel zien: vel over been, gammel op de poten, holle oogkassen waaruit het traanvocht overvloedig stroomt. Zoals bij heel oude mensen. Hij krijgt 3, 4 porties seniorenvoer per dag maar hij poept het net zo hard weer uit. Afgelopen zondag heeft zwager F. die ook dierenarts is naar de wegterende patiënt gekeken. We vinden het mooi als Tikkel in de schoot van de familie een spuitje krijgt. Maar we deinzen er ook voor terug. Ondraaglijk lijden zou een geweldig argument zijn. ‘Maar,’ zegt F. ‘we weten dat niet.’ En eigenlijk kan ik dat ook niet geloven, als het beessie zijn fluwelen neusje in mijn gezicht duwt en spint dat het een lieve lust is.

Heer o Heer van de Poezenhemel, kom!

_MG_0279

Advertenties

From → Uncategorized

3 reacties
  1. Ach, die arme Tikkel. Volgens Midas Dekkers zit er een kattenluikje in de hemelpoort…

  2. Fred en Ans Smith permalink

    Leuk verhaal !
    Fred Smith

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: